ಗಂಡು ನೋಡುವ ವೇಳೆ (ಗೊಡ್ಡು ಹರಟೆ)

'ಶ್ಯಾಂಭಟ್ರ ಮಗ್ಳು ವಿಷ ಕುಡಿಜಡೆ. ಗೊತ್ತಾತ್ತನೆ?' ಎಂದು ಗಂಟಲು ಹರಿದು ಹೋಗುವ ಹಾಗೆ ಅರಚುತ್ತಾ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಗಿರಿಜಕ್ಕ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಗೇಟನ್ನು ದಢಾರೆಂದು ದೂಡಿಕೊಂಡು ಒಳ ನುಗ್ಗಿದರು. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಯ ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ಹಸಿ ಶೇಂಗಾ ಬಿಡಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದವರು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ ಗಿರಿಜಕ್ಕನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದರು. ಅಜ್ಜಿ 'ಎಂತಾತಡೆ ಅದ್ಕೆ. ದಷ್ಟ ಪುಷ್ಟವಾಗಿ ಬೆಳ್ಕಂಡು ಇತ್ತಲೆ ಅದು' ಎಂದು ಧ್ವನಿ ಏರಿಸಿದರು. ಅಮ್ಮ ತಾವೂ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲವೆಂದು 'ಎಂತಾದ್ರೂ ಲವ್ವು ಗಿವ್ವು ಮಾಡ್ಕಂಡಿಕ್ಕು. ಎಲ್ಲೋ ಕೈಕೊಟ್ನಾ ಹೇಳಿ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ' ಎಂದು ಉರಿವ ಬೆಂಕಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಸೇರಿಸಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವಾಗಿ ಗಿರಿಜಕ್ಕ 'ಹೌದಡೆ , ಮದ್ವೆ ಮಾಡಿಕಂಬುಲೆ ತಯಾರು ಇಲ್ಲ್ಯಡ ಮಾಣಿ. ಆದ್ರೆ ಹೊಟ್ಟೇಲಿ ಅವಂದೇ ಮಗು ಬೆಳಿತಾ ಇತ್ತು ಹೇಳಿ ಜನ ಆಡ್ಕತ್ತ ಇದ್ದ' ಅಂದರು.
'ಹೌದನೇ ಈ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳೇ ಹೀಂಗೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ತಲೆ ತಗ್ಸ್ಕಂಡು ತಿರುಗುವಾಂಗೆ ಮಾಡಿದ್ವಲೇ. ಒಂದು ಚೂರು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಬೇಡದ' ಅಂದು ಸಿಡುಕಿದರು ಅಮ್ಮ. ಗಿರಿಜಕ್ಕ ತಮ್ಮ ಸುದ್ದಿ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತ 'ಮಗು ಸತ್ತೋಜಡ ವಿಷದ ಹೊಡ್ತಕ್ಕೆ. ಪಾಪ. ಎಂತ ದುರದೃಷ್ಟ ನೋಡು ಅದ್ರದ್ದು' ಅಂದು ಲೊಚಗುಟ್ಟಿದರು.
ಜನ ಇಂತಹ ಗುಲ್ಲು ಮಾತನ್ನ ಒಂದು ಚೂರು ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕುದರೂ ಸಾಕು ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಮನೆ ಎದುರಿನ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಈ ಭಾವಾತಿರೇಕ ಮಾತುಕತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ಅಮ್ಮ 'ನಿಂಗು ಯಾರಾದ್ರೂ ಇದ್ರೆ ಈಗ್ಲೇ ಹೇಳೇ. ನಾಳೆ ಮದೀ ಟೈಂಅಲ್ಲಿ ಹೇಳುದಲ್ಲ' ಅಂದರು. ಅವರ ಮಾತಿಗೇನು ಸ್ಪಂದಿಸದೆ ಪೇರಳೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅಜ್ಜಿ 'ನಂಗಳ ಮನೆ ಮಕ್ಕೋ ಎಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯವೇ. ಹಾಂಗೆಲ್ಲ ಭಾನಗಡಿ ಮಾಡಕಂಬವು ಅಲ್ದಪ್ಪ. ಛಲೋ ಸಂಸ್ಕಾರ, ರೀತಿ ನೀತಿ, ನಡತೆ, ಗುಣ ಎಲ್ಲಾ ಕಲ್ಸಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ವಲ' ಎಂದು ಬಾಯೆಳೆದರು.
ಗಿರಿಜಕ್ಕ ಅಜ್ಜಿ ಮಾತಿಗೆ ಹೌದೆಂದು ತಲೆ ಹಾಕಿದರೂ ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಸಂಶಯದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಶೇಂಗಾ ಕುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಾನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಿತ್ತು ಎಡಬದಿಯ ಅಡಿಕೆ ತೋಟದ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಸಿದೆ. ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಹೂವು ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಆ ಸುಂದರ ನೋಟ ಮನಸ್ಸಿನ ತಳಮಳಕ್ಕೆ ಒಂದು ರೀತಿ ಶಾಂತಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಒಂದು ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ಮನೆಗಳು ಸಾಲಾಗಿ ಒಂದರ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಒಂದರಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಎದುರಿಗೆ ಅವರವರ ಭಾಗದ ತೋಟ. ಎಲ್ಲಾರು ಬಂಧು ಬಾಂಧವರೆ. ಇವಿಷ್ಟೂ ಮನೆಗಳು ಒಂದು ಕಡೆ ಅಗಲವಾದ ಕಿರು ರಸ್ತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಸಣ್ಣದಾದ ನೀರಿನ ಹರಿವಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿದವು. ಹಾಗಾಗೀ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಸಣ್ಣಕೇರಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೇ ಇಡೀ ಊರು ಸಣ್ಣದಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಒಬ್ರ ಮನೆ ಕಥೆ ಇನ್ನೊಬ್ರಿಗೆ ಹೂಸು ವಾಸನೆ ಅಂತೆ ಹರಡುತ್ತಿತ್ತು .

ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಂದಷ್ಟೇ ಬಾಂಬೆಯಿಂದ ಬಂದಿಳಿದು ಮಹಡಿ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ತಂಗಿ, ಮಾಲತತ್ತೆ 'ಎಂತದೇ ನಿಂಗಳದ್ದು ಗಲಾಟಿ. ಯಾರಾದ್ರೂ ಸತ್ತ್ವ ಎಂಥಾದ್ದು' ಅನ್ನುತ್ತಾ ಕೆಳಗಿಳಿದರು. ಗಿರಿಜಕ್ಕ ಅವರೆಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ 'ಶ್ರುತಿ ಸಾಯುಲೆ ಹೋಗಿತ್ತಡ. ಲವ್ ಕೇಸು. ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಯಾವ್ದೋ ಮಾರ್ವಾಡಿ ಜತೆ ತಿರಗ್ತಿತ್ತಡ. ಹೊಟ್ಟೇಲಿ ಅವ್ನ ಪ್ರಸಾದ ಬೆಳೆತಿತ್ತು ಹೇಳಿ ಸುದ್ದಿ' ಅಂದರು. ಮಾಲತತ್ತೆ 'ಥೋ ಮಾರಾಯ್ತಿ. ಅದ್ರ ಅಕ್ಕ ಸೌಮ್ಯನೂ ಅಪ್ಪನ ಮನಿಗೆ ಬಂದು ಕೂತ್ಕಂಜಡ. ಹೌದಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ 'ಒಂದು ಚೂರು ಚಾ ತಾರೆ. ಹದಿನೆಂಟು ತಾಸು ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಕೂತು ತಲೆ ನೋವ್ವು ಬಂಜು' ಅಂದರು. 'ಈಗ ನಂಗಳಲ್ಲೂ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಜಾಸ್ತಿ ಆಜಡೆ . ಹುಡ್ಗನಿಗೆ ಹುಡ್ಗಿಗೆ ತಾಳಮೇಳನೇ ಸರಿ ಬತ್ತಿಲ್ಲೆ. ಗಂಡಂದೊಂದು ವಿಚಾರ ಆದ್ರೆ ಹೆಂಡ್ತಿ ತಲೇಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ನಡೀತು . ಒಬ್ರಿಗೊಬ್ರು ಸಂಸಾರ ತೂಗಕಂಡು ಹೋಪುಲೆ ಆಯ್ತಿಲ್ಲೆ' ಅಂದ ಗಿರಿಜಕ್ಕ 'ನಂಗೂ ಚಾ ಮಾಡೇ' ಎಂದು ಕರ್ಕಶ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕಿರುಚಿದರು.
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೌಮ್ಯಳ ಕಥೆ ಮುಗಿದು ಇಡೀ ಮನುಕುಲದ ಬೈದಾಟ ಶುರುವಾಯಿತು.

ನಾನು ಚಾ ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೊರ ಬರುವಾಗ 'ಮೊನ್ನೆ ಶ್ರೀದೇವಕ್ಕನ ಮಗಳು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮದ್ವೆ ಹಿಂದಿನ ದಿವ್ಸ ತಂಗೆ ಈ ಮದಿ ಬೇಡ. ನಾ ಆಫೀಸಲ್ಲೇ ಒಬ್ನ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಮದ್ವೆ ಆದ್ರೆ ಅವ್ನೆಯ ಹೇಳಿ ರಾದ್ಧಾಂತ ಮಾಡಿ ಮನೆಯವಕ್ಕೋಕ್ಕೆಲ್ಲ ಹಾರ್ಟು ಫೇಲ್ ಆಗುದೊಂದು ಬಾಕಿ ಇತ್ತಡ. ಕೊನೆಗೆ ಶ್ರೀದೇವಕ್ಕನ ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಮದ್ವೆ ನಡೆತ್ತಿಲ್ಲೆ ಅಂದ. ಎಷ್ಟು ಖರ್ಚು, ಅವಮಾನ ದುಃಖ ಅಲ್ದಾ' ಎಂದು ಗಿರಿಜಕ್ಕ ಪಿಸುಗುಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡಿ 'ನೀ ಯಾರನ್ನು ಹುಡ್ಕಂಜಿಲ್ಲೆ ಅಲದನೆ. ಯಾರಾದ್ರೂ ಇದ್ರೆ ಇವತ್ತೇ ಹೇಳು. ನಾಳೆ ಗಂಡಿನ ಕಡೆಯವು ಬಂದಾಗ ಗೊತ್ತಾಪ್ಪುದು ಬೇಡ ' ಎಂದು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ವರಾತ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.
ಲಕ್ಷ್ಮೀ ನನ್ನ ಮ್ಯೂಚುಯಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಆದ್ದದ್ದರಿಂದ ಅವಳ ಮದುವೆ ಮುರಿದ ವಿಚಾರ ನನಗೆ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾಡರ್ನ್ ಯುಗದವರಾದ ನಾವು ತುಂಬಾ ಛೂಸಿ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆವೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಬೇಕು. ಕೈತುಂಬಾ ಹಣ ಕಾರು ಮನೆ ಇರಬೇಕು. ಹುಡುಗ ಫಾರಿನ್ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ ಅಂದರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಖುಷಿ. ಹುಡುಗಿ ಬೆಳ್ಳಗೆ ತೆಳ್ಳಗೆ ಇರಬೇಕು. ಹಲ್ಲು ಮುಂದಿರಬಾರದು. ಕೂದಲು ಹೋಗಿ ತಲೆ ಬೋಳಿರಬಾರದು. ಕಣ್ಣು ಕಾಲು ಸರಿ ಇರಬೇಕು. ತುಂಬಾ ಫಾರ್ವಡ್ ಇದ್ದರೂ ಕಷ್ಟ ಅಥವಾ ಬೆಪ್ಪುತಕ್ಕಡಿ ತರಹ ಇದ್ದರೂ ಕಷ್ಟ. ಬರೇ ಹುಡುಗನ್ನೊಬ್ಬನೇ ಅಥವಾ ತಂದೆ ತಾಯಿಯೊಬ್ಬರೇ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ ಅಸಮಾಧಾನ. ಹೀಗೆ ನೂರಾಎಂಟು ನೆಪಗಳು.

ತಮ್ಮ ಚಾದ ಒಂದು ಗುಟುಕನ್ನು ಸರ್ರೆಂದು ಎಳೆದು ಮಾಲತತ್ತೆ 'ನಮ್ಮನಿ ಪ್ರಸಾದನ ಎರಡು ಫ್ರೆಂಡ್ಸಗಳ್ಳದ್ದು ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಹೋಜಡ ವಿಷ್ಯ' ಅಂದರು. ಅಜ್ಜಿ 'ಹೌದನೇ ಎಂತಕ್ಕಡ' ಎಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದಾಗ 'ಒಬ್ಬವನ ಹೆಂಡ್ತಿ ತಂಗೆ ಅಂವ ಹೊಡಿತಾ ಬಡಿತಾ. ಮೈಕೈಗೆ ಬರೇ ಹಾಕಿದ್ದಾ. ಕುಂತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡ್ತಾ. ಅತ್ತೇನು ತಂಗೆ ಯಾರೋ ಇದ್ದೋ ಹೇಳಿ ಹಳಿತರು. ತಂಗೆ ಇಬ್ರು ಸೇರಿ ತಲೆ ಕೆಡ್ಸಿದ್ದೋ. ತನ್ನ ಲೈಫು ಹಾಳಾತು ಇವ್ನ ಮದ್ವೆ ಆಗಿ ಹೇಳಿ ಕಂಪ್ಲೈನ್ಟ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ಲು. ಇನ್ನೊಬವ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿ ರಾಶಿ ಕಲ್ತದ್ದು. ತಿಂಗಳಿಗೇ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಸಂಬಳ ಬತ್ತಡ ಅದ್ಕೆ. ತನ್ನ ಎಲ್ಲೂ ಕರ್ಕಂಡು ಹೋಗ್ತ್ನಿಲ್ಲೆ. ಬರೇ ಮನೆ ಮನೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ನೋಡ್ಕೋ ಹೇಳ್ತಾ ಹೇಳಿ ಸಿಟ್ಟಡ. ಅಬಾರ್ಷನ್ ಮಾಡ್ಕಂಜು ಹೇಳಿನೂ ಹೇಳ್ತಿದ್ದ.' ಅಂದು ವ್ಯಥಿಸಿದರು.
ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಈ ಗುದ್ದಾಟ ಇದ್ದದ್ದೇ ಆದರೂ ಅದು ಹೇಗೆ ಹಳಬರು ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಆಶೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದರು ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಮ್ಮ ದಯನೀಯವಾಗಿ ನನ್ನೆಡೆ ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರು. ನಿಧಾನವಾಗಿ 'ಹುಡ್ಗ ಗಿಡಗಾ ಇದ್ರೆ ಹೇಳೇ. ನಾಳೆ ನಂಗೆ ಅಪ್ಪಂಗೆ ಬೇಜಾರಾಗಾಂಗೆ ಮಾಡ್ಡ. ಹಿಂದೂ ಜಾತಿಯವನಾದ್ರೆ ಮದ್ವೆ ಮಾಡ್ತಾ' ಅಂದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ 'ಸುಮ್ನೆ ಬಿಡೆ ಅದ್ನ. ಮೊದ್ಲೇ ಸಣ್ಣ ಭಯ ಇರ್ತು. ನೀನು ಬೇರೆ ಅದ್ರ ತಲೆ ತಿಂತಾ ಇದ್ದೆ.' ಅಂದು ನಯವಾಗಿ ಗದರಿದರು. ಗಿರಿಜಕ್ಕ ಢರ್ ಎಂದು ತೇಗುತ್ತಾ 'ಎಲ್ಲಾ ಹೋಗಿ ಬೆಂಗ್ಳೂರು, ಪರದೇಶ ಸೇರ್ಕಂಡ್ಯ. ಅದ್ರ ಶೋಕಿ ಆಡಂಬರ ಒಣ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಎಲ್ಲಾರ ತಲೆಗೇರಿದ್ದು. ತಂಗೋ ಹೇಳ್ದಾಂಗೆ ಆಗವು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ತಂಗಳ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಬಂತು. ತಂಗೊ ಯಾರ ಹಂಗಲ್ಲೂ ಇಪ್ಪೋವಲ್ಲ. ನಂಗಳ ದಾರಿ ನಂಗೋಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ನಡ್ಕತ್ತಾ ಇದ್ದೋ' ಅಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು.
ಕೆಲವೊಂದು ನಿದರ್ಶನಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದರೆ ಅವರ ಮಾತು ಅಕ್ಷರಷಃ ಸತ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಒಬ್ಬರಿಗ್ಗೊಬ್ಬರು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದು ದುಸ್ತರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನಡೆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಒಳ್ಳೆಯದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಆಗ ಮಾಲತತ್ತೆ 'ನಿಂಗಳ ಆದರ್ಶ ಸಿಂಗಾಪೂರದಲ್ಲಿ ಇದ್ರೂ ಒಂದು ಚೂರು ಘಮಂಡ್ ಇಲ್ಲ್ಯೆ . ಪಾಪದಂವ' ಎಂದು ಹೊಗಳಿದರೆ 'ನಿನ್ ಮಕ್ಕೋನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಂಸಾರ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದ ಬಿಡು. ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಮಕ್ಕೋಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಕುಂಡೆ ಹರ್ದು ದುಡ್ಡು ಮಾಡಿಟ್ಟದ್ದು ಬೇಡ. ಎಂತಕ್ಕೆ ಹಚ್ಕಳವು ಹೇಳಿ. ಅಂತಾದ್ರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಕ್ಕೆ ಕರ್ಸ್ಕಂಡು ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದ್ನಲೇ ಗಣೇಶ' ಅಂದು ಗಿರಿಜಕ್ಕ ದ್ರಷ್ಟಿ ನಿವಾಳಿಸಿದರು.
ಇದು ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುವ ಮಾತು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಂದೆ ತಾಯಿ ತಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರೆ ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ ಎಂದೋ ಅಥವಾ ಇವರಿಗೆ ತಾನೂ ಹೊರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದೆ ಎಂಬ ಹಮ್ಮುಬಿಮ್ಮೋ ಅಥವಾ ಹೋಗಲಾರದವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾರೂ ಪರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಮಾತ್ಸರ್ಯವೋ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಮ್ಮ ಮಗದೊಮ್ಮೆ 'ನಂಗೇನೋ ಹೆದರಿಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇದ್ದಪ್ಪಾ. ಆಗ್ಲಿಂದಲೂ ಕೇಳ್ತಾನೇ ಇದ್ದೆ. ರಂಜನಾ ಒಂದು ಚೂರು ತುಟಿಪಿಟಕ್ಕೆಂಜಾ ನೋಡು. ನಾಳೆ ಹುಡುಗ ಅದ್ನ ನೋಡುಲೆ ಬಪ್ಪಂವ. ಎಲ್ಲಾ ಒಪ್ಗೆ ಆದ್ರೆ ಸಾಕು. ಇದ್ಕು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂಬತ್ತು ಆತು. ಆಟ ಅಲ್ಲ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ್ಳನ ಮನೇಲಿ ಮದೀ ಮಾಡ್ದೆ ಇಟಕಂಬುದು' ಎಂದು ದಗ್ಧರಾದರು.

ಗಿರಿಜಕ್ಕ 'ಹೌದಲೇ ನಾರಾಯಣ ಭಟ್ರ ಕಡೆಯವು ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬತ್ತೋ ಅಲ್ದಾ ನಮ್ ರಂಜು ನೋಡುಲೆ. ಹುಡುಗನ ಜಾತಕ ಗೀತಕ ಸರಿ ನೋಡಿಸಿರಲೇ. ಛಲೋ ಪಗಾರಿದ್ದ, ಮನೆ ಇದ್ದ, ಲೋನು ಎಂತಾದ್ರೂ ಇದ್ದ ಹೇಳಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ವಿಚಾರಸಕಳಕ್ಕಾಗಿತ್ತು' ಅಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಚೂರು ಭಯಪಡಿಸಿದರು. ಅಜ್ಜಿ 'ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳ್ತ್ಯೇ. ಎಲ್ಲಾ ತಿಳಕಂಡು ಆಜು' ಹೇಳಿ ಅವರ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಿದರು. ಗಿರಿಜಕ್ಕ ಅದನ್ನ ತಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ 'ಸರಿ ನಾ ಹೊಂಟೇ. ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಾತು ಬೈಂದು' ಎಂದು ಎದ್ದು ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ನಿಂತರು.
ಇಂಥಾ 'ಗಂಡು ನೋಡುವ ವೇಳೆ'ಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಿ ಉಪದೇಶಕೊಡುವವರು ತುಂಬಾ ಜನ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ತಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅರೆದು ಕುಡಿದ ಸಿಹಿಕಹಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಮಗೆ ಉಣಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ತಾವು ಆಡಿಕೊಂಡ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಮರೆತು ವಿರೋಧಾಭಾಸ ತೋರಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ನಾವೆಲ್ಲಾ ಗಿರಿಜಕ್ಕನ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಲು ನಿಂತವರು, ಅವರು'ನಾಳೆ ತಿಂಡಿಗೆ ಅವಲಕ್ಕಿ ಶಿರಾನನೆ. ಸೀರೆ ಉಡುಸುಲೆ ಲಗೂನೆ ಬತ್ತೆ ಅಕ್ಕಾ' ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನ ಕೇಳಿ ಹ್ಞೂಗುಟ್ಟಿದೆವು. 'ಮದ್ವೆ ಆದ್ ಕೂಡ್ಲೆ ಮಕ್ಕೊ ಮಾಡ್ಕಳಿ. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ, ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಸುತ್ತದೋ. ಇನ್ನು ಸೆಟ್ಲ್ ಆಗುಲೆ ಟೈಮ್ ಬೇಕು. ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಪ್ಲಾನಿಂಗ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೋ ಹೇಳಿ ಕಾಲ ಹರಣ ಮಾಡಡಿ' ಎಂದು ನನ್ನ ಮೈ ತಟ್ಟಿದರು.

ಅವರು ಆಕಡೆ ಹೋದಂತೆ ಅಜ್ಜಿ 'ರಂಜನಾ ನೀ ರಾಶ್ಶಿ ತಲೆ ಕೆಡಸ್ಕಳದ್ದೆ ಇರೆ. ಹೇಂಗೂ ಅನಿರುದ್ಧನ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಮಾತಾಡ್ಸಿದ್ದೆ. ಒಬ್ರಿಗೊಬ್ರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಜಲೇ. ನಾಳೆದು ಹೇಂಗಿದ್ರು ಬರೇ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ. ಮದ್ವೆ ದಿನಾಂಕ ಗೊತ್ತು ಮಾಡ್ಸಕಂಬುಲೆ' ಅನ್ನುತ್ತಾ 'ಈ ಜಟ್ಟಂಗೆ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಎಳನೀರು ಇಳ್ಸು ಹೇಳಿದಿದೆ. ನಾಳೆ ಅವ್ಕೋ ಕುಡಿಯೋದಿದ್ರೆ ಹೇಳಿ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಸತ್ತ್ ಜ್ನನಾ' ಎಂದು ಬಯ್ಯುತ್ತಾ ಮನೆ ಒಳಗಡೆ ಹೋದರು. ಅಮ್ಮ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಶೇಂಗಾ ಕಾಳುಗಳನ್ನ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬುತ್ತಾ 'ಕಡೀಗೆ ಬತ್ತ ಮಜ್ಗಿ ಬೆಲ್ಲ ಕುಡಿಯುಲೆ...ನಾ ಹೇಳ್ತೆ. ಅತ್ಗೆ ಒಂದು ಚೂರು ರವೆ ಚೊಕ್ಕ ಮಾಡಿಕೊಡೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಾಲತತ್ತೆಯನ್ನು ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಕಡೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಗೆಂಪರೀ ಅಡಿಕೆ ತೋಟ ಹೊನ್ನಿನ ತೇರಿನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಮರಗಳಿಗೆ ಸ್ಪ್ರಿಂಕ್ಲರ್ ನಿಂದ ಬಿಟ್ಟ ನೀರು ಪನ್ನೀರ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದಂತೆ ತೋರುತಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಗೌರಿ ಅಂಬಾ ಎಂದು ರಾಗವಾಗಿ ಹಾಡುತಿದ್ದಳು. ಅಪ್ಪ ಮಾವ ಇನ್ನೂ ಮನೆ ಕಡೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಾನೊಬ್ಬಳೇ ಹಜಾರದ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಸಾಚಿ ಕುಳಿತು ಎದೆಯಲೊಂದು ತರಹದ ಅವ್ಯಕ್ತ ಖುಷಿ ಭಯ ತುಂಬಿದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅದುಮಿಕ್ಕುತ್ತ ನಾಳಿನ ಬರವು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಹತ್ತಿದೆ.

- ಶಿಲ್ಪ ಶಾಸ್ತ್ರಿ

ಕ್ಷಮಾರ್ಪಣಾಮಸ್ತು!!

ಅದು ಎರಡು ಬೆಡ್ ರೂಮ್ ಇರುವ ಒಂದಸ್ತಿನ ಮನೆ. ಮೇಲಿನ ಕೋಣೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಕೆಳಗಡೆ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯ ವಾಸ. ಎದುರು ಬದುರು ಎರಡು
ಮೂರಂತಸ್ತಿನ ಮನೆಗಳಿದ್ದರೂ ಅವು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ತಾಗಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರ ಇವರ ಮನೆ ಜಗಳ, ಗಲಾಟೆ, ಆಗುಹೋಗುಗಳು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೇಳುವುದು ತುಂಬಾ ಕಮ್ಮಿ. ಅದಲ್ಲದೆ ಜನಜಂಗುಳಿಯಿಂದ ಗಿಜಿಗಿಜಿಗುಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಊರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗು ತಮ್ಮತಮ್ಮದೆ.

ಪ್ರಮೀಳಾ ಮತ್ತು ಗುರುಸ್ವಾಮಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಅಂದಾಜು ಹದಿನೇಳು ಹದಿನೆಂಟು ವರುಷಗಳೇ ಆಗಿದ್ದವು. ದೊಡ್ಡಮಗ ನಿತೀಶ ಪ್ರಥಮ ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಕಿರಿಮಗ ನಟೇಶ ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಪ್ರಮೀಳಾ ಅಷ್ಟೇನೂ ಕಲಿತವಳಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಲಿಕೆಯೆಂದರೆ ನಾಲಕ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ನಾಪಾಸ್. ಗುರುಸ್ವಾಮಿ ನಗರದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಕಂಪನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರಾದ ಕೆಲಸವೊಂದನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಅವನ ಸಂಬಳ ಮೂರು ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಲು, ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಸಾಲುತಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದರು.

ಪ್ರಮೀಳಾ ವಿದ್ಯಾವಂತಳಲ್ಲದ್ದಿದ್ದರು ದಡ್ಡಿಯಲ್ಲ. ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ಞಾನ, ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ, ಸುಮಾರಾಗಿ ತಿಳುವಳಿಕೆಯುಳ್ಳವಳು. ಅವಳು ನೆರೆಹೊರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟುಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು, ಗಂಡ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡು, ಬಂಧು ಬಾಂಧವರೊಂದಿಗೆ ಘನತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಗುರುಸ್ವಾಮಿ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂಭತ್ತು ತಾಸಿನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೇನಾದರು ಸಾಮಾನು ಸರಂಜಾಮು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನೇರವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸಿಗರೇಟು, ಎಲೆ ಅಡಿಕೆ ಹಾಕುವ ಚಟವಿತ್ತೇ ಹೊರತು ಬೇರಾವ ವ್ಯಸನವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅಥವಾ ಅಂತದ್ದೇನಾದರೂ ಇತ್ತೇ?

ಪ್ರಮೀಳಾ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಎಂದಿನಂತೆ ದಿನದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ, ಮೊಸರಿಗೆ ಹೆಪ್ಪು ಹಾಕಿ, ಮರುದಿನಕ್ಕೆ ತರಕಾರಿ ಹೆಚ್ಚಿಟ್ಟು ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ತಾನು ಕೋಣೆ ಸೇರಿ ಮಲಗಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿದ್ದಳು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮನೆ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಲಘುವಾಗಿ ಯಾರೋ ತಟ್ಟಿದಂತೆ ಕೇಳಿ ಗಂಡನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದಳು. ಅವನು ಅವಳೆಡೆ ನೋಡದೆ 'ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಅವರನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದು ತಾ' ಅಂದಾಗ ಏನೋ ಒಂದು ತರಹದ ಭಯ ಮಿಶ್ರಿತ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಗಂಡ ಯಾರೋ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದನೇ? ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಎಚ್ಚರವಿದ್ದು ಅವರ ದಾರಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನೇ??. ಸರಿ ಯಾರೆಂದು ನೋಡೋಣವೆಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರೆ ಎದುರಿಗೆ ತಲೆತುಂಬ ಸೆರಗು ಹೊದ್ದ ಸಾಧಾರಣ ಮೈಕಟ್ಟಿನ ಅಷ್ಟೇನೂ ಸುಂದರವಿರದ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಪ್ರಮೀಳಾಳಿಗೆ ಅವಳ ಗುರುತು ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿದ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಇವಳನ್ನ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದಂತೆ ಗಂಡನ 'ಒಳಗಡೆ ಬಾ ' ಎಂದು ಕರೆವ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು . ಆ ಹೆಂಗಸು ಪಟಪಟನೆ ಮನೆಗೆ ನುಗ್ಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅತ್ತ ಸರಿಸಿ ಒಳ ಹೋದ ಹಾಗೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಈ ಅಪರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಘಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಏನಿದು, ಏನು ನಡೀತಾ ಇದೆ ಎಂದು ಏನೊಂದು ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಮನೆಯ ಹೊರಗಡೆ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿ ಯಾರು ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕದವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದಳು.

ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ವಾಸಕೋಣೆಯ ಕಡೆ ನಡೆದು ಒಳ ನೋಡಿದರೆ ಗುರುಸ್ವಾಮಿ ಆ ಹೆಂಗಸಿನ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಸೆರಗು ಜಾರಿಸುತ್ತ ಮಲಗಿದ್ದ. ಪ್ರಮೀಳಾಳಿಗೆ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಛಳ್ಳೆಂದು ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿತು. ಎದೆ ಬಡಿತ ಜೋರಾಯಿತು. ತಲೆಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಮರದ ದಿಮ್ಮಿ ಹೊಡೆದಂತಾಯಿತು. ಕಾಲ್ಕೆಳಗಿನ ಭೂಮಿ ಬಿರಿದಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ಆಗಷ್ಟೇ ತಿಂದ ಊಟ ಜೀರ್ಣವಾಗದೆ ವಾಂತಿ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಸಿಟ್ಟು, ದುಃಖ ಎಲ್ಲಾ ಒಮ್ಮೆಲ್ಲೇ ಎದೆಯೊಳಗಿಂದ ಹೊರಚಿಮ್ಮಿದಂತಾಯಿತು. ಅವಳಿಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅರ್ಥವಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಗುರುಸ್ವಾಮಿ 'ಶ್!!!        ಏನೂ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡದೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗಿಕೋ' ಎಂದು ತನ್ನ ಘನಂದಾರಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದ.

ಅಯ್ಯೋ ಶಿವನೇ! ಇದೆಂತಾ ಕರ್ಮ. ನಾನ್ಯಾವ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಪಾಪ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ನನ್ನನ್ನೀಗಲೇ ಸಾಯಿಸಿಬಿಡು. ನನ್ನಿಂದಿದನ್ನು ನೋಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮನಮಡುವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮುಖ ಇನ್ನೊಂದು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹಾಕಿ ಮಲಗಿದಳು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಕೆಳಗಡೆ ಬಂದರೆ ಎಂದು ಹೆದರಿಕೆಯಾಯಿತು. ಈ ಹೆಂಗಸು ಮನೆ ಒಳಗಡೆ ಬಂದದನ್ನು ಬೇರೆಯಾರಾದರು ನೋಡಿದರೋ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಮನದಲ್ಲೆದ್ದಿತು . ಹಾಗೇನಾದರು ತನ್ನ ಕೇಳಿದರೆ ಮನೆಗೆಲಸದವಳೆನ್ನಲೆ ಅಥವಾ ತಂಗಿ ಎನ್ನಲೇ ಎಂದು ಮನಸಲ್ಲೇ ಮಂಡಿಗೆ ತಿಂದಳು. ಆದರೂ ಯಾರೀಕೆ? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಳು?
ಇಂತಹ ತಡರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪರಹೆಂಗಸೇ?

ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಐದು ಘಂಟೆಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಗಂಡ ಜೋರಾಗಿ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ನನಗ್ಯಾವಾಗ ಕಣ್ಣು ಹತ್ತಿತು, ಆ ಹೆಂಗಸು ಯಾವಾಗ ಹೊರಹೋದಳು, ಬೆಡ್ ರೂಮ್ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಪ್ರಮೀಳಾಳಿಗೆ ಒಂದೂ ಅರಿಯದಾಯಿತು. ಗಂಡನ ಆಫೀಸು ಬಸ್ಸು ಬರಲು ಇನ್ನು ಒಂದೇ ತಾಸಿದೆ ಎಂದು ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಹಾಸಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದಳು. ತಿಂಡಿ ತಯಾರಿಸುವಾಗ, ಗಂಡನಿಗೆ ಬಡಿಸುವಾಗ, ಮಕ್ಕಳ್ಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸಿ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುವಾಗ ತನಗೇನೋ ಗರಬಡಿದವಳಂತೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಎಂದಿನಂತೆ ಆ ದಿನ ಕಳೆದು ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬರ ಹತ್ತಿದಳು.
ಆ ಹೆಂಗಸು ಇಂದು ಕೂಡ ತಿರುಗಿ ಬರುವಳೇ?

ಸರಿಸುಮಾರು ಹತ್ತೂವರೆ ರಾತ್ರಿಗೆ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ಮತ್ತೆ ಮೆತ್ತಗೆ ಬಾರಿಸಿತು. ಪ್ರಮೀಳಾಳಿಗೆ ಬಾಯಿ ಒಣಗತೊಡಗಿತು. ಜೀವ ಅದುರತೊಡಗಿತು. ತಲೆ ಧಿಮ್ಮೆನ್ನತೊಡಗಿತು. ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಗಂಡ ಮತ್ತೆ ಆದೇಶ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಕೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ . ಗುರುಸ್ವಾಮಿ ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಜೋರಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಒಳ ಕರೆ ಎಂದಾಗ ತಾನು ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಹೊರಒಡಿ ಬಂದು ಮನೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಹೆಂಗಸನ್ನ ಸರಕ್ಕನೆ ಒಳಗೆಳೆದು ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿದಳು.

ಮೈಮೇಲಿನ ಆವೇಶ ಕಮ್ಮಿ ಆಗಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಳು. ಗಂಡನ ಜೊತೆ ಜಗಳವಾಡಬೇಕೆ? ಆ ಹೆಂಗಸಿಗೆ ಬೈಯ್ಯಬೇಕೆ? ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಮಕ್ಕಳ್ಳನ್ನ ಕೆಳಗೆ ಕರೆಯಬೇಕೆ ಇಲ್ಲ ಎರಡು ಬೀದಿ ಆಚೆ ಇರುವ ಅಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಓಡಬೇಕೇ? ಒಂದು ತೋಚದಾಯಿತು. ಅದೆಲ್ಲ ಏನೂ ಬೇಡ ಎಂದು ತಲೆ ಕೊಡಹಿ ತನ್ನ ಒಳನೋವನ್ನು ಹಾಗೆ ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಬೆಡ್ ರೂಮ್ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಇಂದು ತಾನೇ ಮುಚ್ಚಿದಳು .

ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಿವಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೂ ಮನದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಆಲೋಚನೆಗಳು ಪುಟಿದೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. ತನ್ನನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲು ಇವರಿಗೆಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ? ತಾನೇನು ಅಷ್ಟು ನಿಕೃಷ್ಟ ಪ್ರಾಣಿಯೇ? ಮಕ್ಕಳು ನೆರೆಕೆರೆಯವರು ನೋಡಿದರೆ ಎಂಬ ಒಂದು ಚೂರು ಹೆದರಿಕೆಯಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಇದು ಎಷ್ಟು ದಿವಸದಿಂದ ನಡೀತಾ ಇದೆ? ಈ ಚಟ ಇವರಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಹತ್ತಿತು? ಇವಳ ಜೊತೆ ಎಷ್ಟು ದಿನದ ಸಂಬಂಧ? ಇವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಇರುವಳೋ ಅಥವಾ?.

ಗಂಡಸರಿಗೆ ಕಾಮತೃಷೆ ಜಾಸ್ತಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಶತ್ರುವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮಮ್ಮಲ ಮರುಗಿದಳು. ಇವರಿಗೆ ನಾನೇನು ಕಮ್ಮಿ ಮಾಡಿದ್ದೆ? ನಾನು ಹಳಸಿದನೆ? ತಾನು ದಡ್ಡಿ ತನಗೇನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ತಾನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೇ? ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನಿಂದೇನಾದರೂ ತಪ್ಪು ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟಿದೆಯೇ? ನನ್ನನ್ನು ಹಳಿಯಲು ಇವರು ಕಂಡುಕೊಂಡ ರೀತಿಯೇ ಅಥವಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಇದೊಂದು ಭಂಡ ಶೋಕಿಯೇ? ಒಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಕೊರಗಿದಳು.
ಇವಳ ತುಮುಲ, ಸಿಟ್ಟು, ಪೇಚಾಟ ಗುರುಸ್ವಾಮಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ?

ಹೀಗೆಲ್ಲ ಪ್ರಮೀಳಾಳ ಬಾಳಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಯಿತು. ಅವಳು ಯಾರೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ತುಟಿಪಿಟಕ್ಕೆನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಗಂಡನಲ್ಲಿ ಒಂದೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಇದುವರೆಗೆ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಇದೀಗ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕಾರು ವರುಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಮಕ್ಕಳು ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಸ್ಟೇಲು, ಪರದೇಶ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ . ಗುರುಸ್ವಾಮಿ ಪರಸ್ತ್ರೀ ಸಹವಾಸವನ್ನು ದೈನಂದಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಯಂತೆ ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಹೆಂಗಸರಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯವರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬಳೇ ದಿನಾ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದೊಂದೇ ಸಮಾಧಾನ. ಬಂಧುಗಳನ್ನು ರಾತ್ರಿ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇವಳೂ ಎಲ್ಲೂ ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗುರುಸ್ವಾಮಿ ಇದೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾದರೂ ಅವಳನ್ನ ಕಡೆಗಣಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ, ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನಲ್ಲ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅವಳಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ.

ಪ್ರಮೀಳಾ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟ ಕಾರ್ಪಣ್ಯ, ನೋವು, ಅವಮಾನ,    ದುಗುಡ ದುಮ್ಮಾನಗಳನ್ನ ತನ್ನ ಒಡಲಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಮೊದಮೊದಲಿಗೆ ದೇವರ ಒಡಲಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಹರಕೆ ಹೊರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೀಗೀಗ ಹರಕೆ ನೆರವೇರಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮನಗಂಡು ಬರೇ ಜಪತಪಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನಳಾಗಿ ಜೀವನ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ಕುದುರೆ ಸರದಾರ

ಬಿಳಿ ಕುದುರೆ ಏರಿ ಒಮ್ಮೆ ಬಂದುಬಿಡು ಸರದಾರ ಕಾಯುತಿರುವೆ ಮದರಂಗಿ ಹಚ್ಚಿ
ರೂಪು ರೇಷೆ ಹಮ್ಮು ಬಿಮ್ಮು ಎಲ್ಲಾ ತೊರೆದು
ತಪಸ್ಸು ಕುಳಿತಿರುವೆ ಪ್ರಣಯಿನಿಯಂತೆ

ನಿನ್ನೊಂದು ಕುಡಿನೋಟ ಸಾಕು
ಮೃದು ಹೃದಯ ಕಂಪಿಸಲು
ನಾನೆಲ್ಲಿ ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದು ನಿನ್ನ ಬಿಸಿಯಪ್ಪುಗೆ
ಹಿತ ಬಯಸುವೆ ಎಂಬ ಹೆದರಿಕೆಯೇ?

ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರಿಯ ಪ್ರೇಮಕಥೆ ಹೆಣೆಹೆಣೆದು
ನಿಷೆಯಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಹೊಂಗನಸು ಕಂಡು ಸಾಕಾಗಿದೆ
ಸಪ್ತಸೂಪ್ತ ಸಾಗರಗಳಾಚೆ ಕಾಡುಮೇಡು ಬಾನುಭುವಿ ತಿರುಗಿಸಲು
ಒಂದೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಾರೆಯ?

ಹೊನ್ನು ಗಿನ್ನು ವಜ್ರ ಹವಳ ನಾ ಕೇಳುವವಳಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ಹಿಡಿತವೇ ನನಗೊಪ್ಪಿಗೆ
ಮುತ್ತು ರತ್ನ  ನಿನ್ನ  ಬಂಗಾರದ ಗಿಳಿ ನಾನಾಗುವೆ
ದಾರಿ ತಪ್ಪದೆ ನನ್ನಲ್ಲಿಗೊಮ್ಮೆ ಬಂದುಬಿಡು ಕಿನ್ನರ !

ಪಯಣ

ಕಳೆದ ದಾರಿ ಹಳಿದ ದಾರಿ ಜರೆದ ದಾರಿ
ಮುನಿದ ದಾರಿ ತಿರುಗಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಲುಂಟೇ
ಅಯ್ಯೋ ಬೇಡವೆಂದಿತು ಮನ ಸುಮ್ಮನ್ನಿರು

ಸಾವಿರಾರು ಮಾತು ಹತ್ತಾರು ಕಥೆ ನೂರೆಂಟು ವಿಚಾರ 

ತುಮುಲ ತಿಮಿರ ತುಂಬಿದ ಈ ಜಡ ದೇಹ
ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಮಣ್ಣಾಗುದಲ್ಲವೇ ಅಣ್ಣತಮ್ಮ

ಮತ್ತೇಕೆ ಥಳಿತ ತಿವಿತ ಮತ್ತೇಕೆ ಮದ ಮಾತ್ಸರ್ಯ 

ಬೇಡೆಂದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಗ್ಗದಿದ್ದರು
ಅದು ಪಿತ್ತವಾಗಿ ಇಡೀ ಜೀವ ಹಣ್ಣು ಮಾಡಿಸಿದೆ

ಆದರೇನು ಅಲ್ಲೊಂದು ಸುಖದ ಸೆಲೆ ಅತೃಪ್ತ ಆಸೆ 

ಮರೀಚಿಕೆಯಂತೆ ಕರೆಯುತಿದೆಯಲ್ಲ
ಹಳೇದನ್ನು ಮರಿ ಇವತ್ತನ್ನ ಕಲಿ ನಾಳೆ ಒಳಿತೇ 

ಎಂದು ಅದರೆಡೆ ಪಯಣಿಸುತ್ತಿರುವೆ !

She

"She"

Who is She? What defines her?
She stands for patience, hardworking, soft nature, motherly instinct, homemaker, equals goddess are all the definition we have been hearing since ages.
Well, in this male chauvinist society where this 'Wonder woman' is still been looked as one who satisfies above definition, it's time one has to introspect beyond that.
She is the one whose perseverance, dedication, thriving has got her lots of attention. She is the one who is defying. She is the one whose suggestions, decisions that are mattering. She is no more 'roti papad bhelna' types. She is strong enough to run the house, department or even an enterprise. She has grown in her own way, giving tough competition and making head and eyes turn towards her. She is matured in her thinking and good in convincing.
She fits in to any of the movie characters from vamps and tramps to supermoms and women warriors. She fits in 'who runs the World' of Beyonce. She fits the picture perfect.
She has found her way to self-discovery, befriend misfits, tough enough to take on baddest, left behind scars, withstanding dominance. She upends stereotypes and embodies empowerment. She is no more despicable. She has spread her wings beyond imagination. She has arisen.
And that's She.
                                     

Day dreaming

Up above sun is still beaming
Inside mango tree birds are chirping
Down paddy field cows are mooing
But, I am sitting here day dreaming

How I wish this that happens
How I wonder anything matters
It should have been just as simple
I am sitting here for you waiting

All you do is let it go
All I do is hope high
Sigh! It could have been better
Baby, 'm still sitting here 'n longing!

Life Bytes II - Choose your career anchor carefully baba😀

It's my birthday month and I am growing one more year wiser.
Today I sit and look back. Last two years were a rollercoaster.
Somethings I left behind. I did some travel. I tasted some bitterness. I tried climbing cliffs differently crisscross zigzag. Then there was that flash light at the end of the tunnel. Miracles do happen and it happened with me. I wonder how but!  Life is now cherry blossom. I have purpose. Its quite meaningful.  I ain't no quit!

Back then I was no exception from workplace bullying. But as Tina Fey says "as long as it doesn't come between me and what I want to do in my life,  I moved on".

I think I fought.  Fought every bit of it till what I could. Be it when my efforts were underrated. Or when there was favour,  insanity,  chaos,  hatredness. I was victim. Monsters inside me asked me to quit - when I was asked to walk out,  when I was called intelligent but not smart,  when I was working hard, when I was expected to spend time in "you know what I mean", when I was compared,  when I was considered as an average mediocre, when false was talked, when conspiracies were made, when lies were told.

I Resist. Spoke. Grew up in Career. I stood as a rebel. But that was not it!  I had to give answers. Answers to my own inner conscious. I had to stand out. I ain't no quit!!! Thus, I just left some things behind.

Now I feel I was smart enough to see varieties in life aftermath. I was smart enough to challenge myself with satisfaction. I was smart enough to be odd. I was smart enough to lower my blood pressure. I was smart enough to stand as a rebel. I was smart enough to have some me time some family time.  Gods were watching.  Omens were blessing.

My priorities are different now. I chose a career anchor against the evens. I prove no one. I feel no regrets.  I am in my Madness.  Struggle.  Freedom. Peace. Away from negativity.

I will rebuck and walk towards the destiny but slowly. I will roar like lioness,  fly like pheonix but slowly. I will grin smile laugh loudly but slowly. I ain't no quit!!! 😀